Była to praca przełomowa także ze względów metodologicznych: opierała się na wtórnej analizie oficjalnych danych statystycznych.
Homo duplex Istotną rolę w pracach Durkheima odgrywała jego koncepcja człowieka jako istoty rozdwojonej (homo duplex). Dualizm ten dotyczy ludzkiego życia wewnętrznego, gdzie jedną stronę stanowi indywidualność, czyli ciało jednostki (ten aspekt ma naturę podobną do zwierząt), a drugą strony wszystko, co wykracza poza nią i jest związane ze społeczeństwem. W związku z tym istnieją dwie klasy stanów świadomości, często ze sobą sprzecznych: tych indywidualnych, związanych z ciałem i bezpośrednimi doświadczeniami, oraz zbiorowych, które pochodzą społeczności i łączą ludzi na poziomie społecznym. Durkheim podkreśla trwały antagonizm między tymi dwoma sferami, wskazując, że moralność (i związane z nią konieczność wyrzeczenia i ofiary) wymaga od człowieka ujarzmienia jego zwierzęcej natury, co oznacza pokonywanie instynktów, których zwierzęta, kierując się wyłącznie nimi, nie znają.