Mężczyźni uzbrojeni zostali w muszkiety i bagnety, ich mundury składały się z bawełnianej kurtki i takichże spodni, oraz skórzanego czako z czerwoną szarfą. Broń, amunicja i mundury przechowywane były w kwaterze głównej każdej z kompanii.

Członkowie milicji mieli szereg przywilejów, między innymi zostali zwolnieni od podatku od wozów i słomy. Zrobiono tak, by wzmocnić wśród miejscowej ludności poparcie dla nowej administracji brytyjskiej, a tym samym zapobiec buntowi.

Milicja została rozwiązana w 1802 zgodnie z traktatem w Amiens, a jej rola została przejęta przez Maltese Provincial Battalions. W 1806 zaaprobowane zostało powołanie milicji krajowej, lecz nie doszło to do skutku.

1852–1857 5 maja 1852 gubernator sir William Reid powołał na nowo Maltese Militia. Wszyscy maltańscy mężczyźni w wieku od 16 do 60 lat tworzyli część Milicji, i byli zobowiązani do wzięcia udziału w przynajmniej 18 ćwiczeniach rocznie w ich okręgu, do łącznie 90 ćwiczeń, po których wystarczyły 3 ćwiczenia rocznie. Ćwiczenia strzeleckie odbywały się w weekendy, podczas gdy ćwiczenia piechoty i artylerii w niedziele.