Christian Magnus Falsen (ur. 14 września 1782 w Christianii (obecnie Oslo), zm. 13 stycznia 1830 tamże) – norweski polityk, prawnik i historyk.
Życiorys W wieku 9 lat wraz z ojcem przeniósł się do Danii, gdzie w 1802 ukończył studia prawnicze na uniwersytecie w Kopenhadze, później pracował jako prokurator i w 1807 pełnomocnik Sądu Najwyższego (był wówczas świadkiem brytyjskiego ataku na Kopenhagę), po kilku miesiącach pełnienia tej funkcji wrócił do Norwegii, gdzie pracował jako urzędnik i sędzia i studiował historię. Był zwolennikiem wolności chłopów, opowiadał się za rozwiązaniem unii duńsko-norweskiej i pełną niepodległością Norwegii. W 1808 podczas wojny Danii ze Szwecją przez krótki czas dowodził korpusem, jednak wkrótce odszedł z armii i został sędzią. Niedługo później osiedlił się na farmie, gdzie zainteresował się kwestiami związanymi z położeniem rolników; zaczął się wówczas opowiadać za jednolitym zobowiązaniem podatkowym dla wszystkich gruntów w kraju, co ostatecznie zostało wprowadzone w życie przez Storting w 1818. Do momentu zawarcia traktatu w Kilonii w 1814 wydawał się być urzędnikiem w pełni lojalnym wobec władz Danii, jednak w istocie cały czas popierał niepodległość Norwegii.