Park o powierzchni kilkunastu hektarów rozciągał się po ogrodowej stronie pałacu, schodząc nad płynącą poniżej Wardawę. Był to park krajobrazowy, rosły w nim trzystuletnie dęby oraz znacznie młodsze modrzewie, lipy, klony, jesiony, świerki oraz inne drzewa liściaste i iglaste. Feliks Mielżyński utworzył w pobliżu pałacu tarasy, wykorzystując naturalną pochyłość gruntu. Rozciągały się aż do Wardawy, nad którą przerzucono romantyczny mostek.
W czasie II wojny światowej pałac nie uległ zniszczeniu. Po wojnie budynek stał się siedzibą władz kołchozu, który powstał na ziemiach byłego majątku. W późniejszym okresie pałac mieścił szkołę i bibliotekę, a obecnie – od roku 1996 – Muzeum Sztuki Litewskiej, oddział muzeum w Możejkach. W 1980 roku budynek został odnowiony. Obecnie westybul ponownie zdobi secesyjna polichromia. W pokojach zachowały się piece kaflowe. Poza pałacem zachowały się oficyna, spichlerz, stajnia i skarbiec. XVIII-wieczny park z okazami egzotycznych drzew, będący obecnie pomnikiem przyrody – zajmuje obecnie 12 ha. Rośnie tu m.in. najgrubszy świerk na Litwie.