Albin Olejnik (ur. 1 marca 1894 w Kołodziejówce, zm. 20–22 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się we wsi Kołodziejówka, w ówczesnym powiecie skałackim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Michała i Marii z Tomczuków. 28 czerwca 1914, po zdanym egzaminie dojrzałości, zakończył naukę w klasie VIIIa c. k. Wyższego Gimnazjum I z językiem wykładowym polskim w Tarnopolu. Student prawa.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był 12 pułk artylerii polowej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1918 w korpusie oficerów artylerii polowej i górskiej.
W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Służył w 6 pułku artylerii polowej. Za walki w szeregach 6 pap otrzymał Krzyż Walecznych. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika artylerii z „grupy byłej armii austro-węgierskiej”. W 1921 ukończył kurs dowódców dywizjonów w Toruniu. W 1923 w służył w 9 pułku artylerii polowej. W 1924 jako oficer nadetatowy 9 pap został przeniesiony do 2 dywizjonu pociągów pancernych. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 32.