Będąc najlepszym w klasie przez cztery lata z rzędu, po ukończeniu piątego roku nauki był tak rozczarowany uzyskaniem drugiej pozycji, że porzucił studia i wrócił do Trydentu, by tam wstąpić do seminarium.
Po zostaniu księdzem otrzymał powołania do parafii Baselga di Pinè, Roncegno i Malè. W 1878 roku został proboszczem w Magràs (Val di Sole), gdzie przebywał przez pięć lat. W dalszym ciągu interesował się botaniką. Często odwiedzał bibliotekarza, historyka i botanika Francesco Ambrosi (1821-1897), za sprawą którego poznał briologa Gustavo Venturi (1830-1898). Ogromna liczba grzybów, które odkrywa podczas swoich wycieczek, a także spotkania z kilkoma mykologami sprawiają, że decyduje się zająć mykologią. W ten sposób poznaje profesora botaniki na Uniwersytecie w Padwie i słynnego mykologa Pier Andreę Saccardo (1845-1920), który z kolei poznaje go z Lucienem Quéletem, a następnie z Jean Louis Émile Boudierem (1828-1920). Od tego momentu prowadził obszerną korespondencję z czterystoma włoskimi i zagranicznymi specjalistami. Kolekcja tych korespondencji obecnie mieści się w University of Washington.