Oficjalne straty niemieckie wyniosły ok. 750 zabitych i 1500 rannych. Strona radziecka wspomina o 3500 zabitych. Na skutek długotrwałej wymiany ognia między wojskami niemieckimi i radzieckimi mającej miejsce od 11 lutego do 1 kwietnia 1945 roku miasto legło w gruzach, jego zabudowa została zniszczona w około 95%. Po zdobyciu twierdzy Głogów do miasta przybyli operatorzy radzieckiej kroniki filmowej, kręcący „Oblężenie i kapitulacja Festung Glogau”. Na potrzeby radzieckiej propagandy, odegrano sceny walk, do których zapędzeni zostali niemieccy jeńcy i ludność cywilna. Brudni i nieogoleni niemieccy żołnierze wymachujący białymi flagami byli skontrastowani z dzielnymi czerwonoarmistami, zdobywających jeszcze dymiące ruiny miasta.
1 maja do zrujnowanego miasta przybył pełnomocnik rządu PKWN Władysław Marzec wraz z grupą ochotników, rozpoznając tym samym warunki do zasiedlenia polskimi osadnikami. Powoli rozpoczynał się ponowny polski rozdział w historii miasta, a pierwszym burmistrzem został urzędnik skarbowy – Eugeniusz Hoinka. Jednymi z ostatnich ofiar oblężenia Głogów byli żołnierze 2 Armii Wojska Polskiego polegli podczas rozminowania miasta. Pochowano ich na cmentarzu komunalnym przy ul.