Alicja Pacholczykowa, Czarkowski Bolesław, [w:] Słownik Biograficzny Działaczy Polskiego Ruchu Robotniczego, Warszawa 1985, t. I, s. 465.. Na zesłaniu przebywał początkowo w Tomsku, następnie w Irkucku wreszcie we wsi Małyszówka, w okręgu Błagańskim gub. irkuckiej, Wyrok skrócono mu o rok w wyniku amnestii spowodowanej koronacją Mikołaja II. Po zwolnieniu z zesłania, zabroniono mu przebywania na terenie Rosji europejskiej stąd w 1899 wyjechał do Baku, gdzie pracował jako kontroler przy magazynowaniu ropy naftowej w firmie ,,R. Rylski”.
W 1900 r. powrócił samowolnie do kraju i podjął działalność w PPS. Po krótkim pobycie w Londynie i Zagłębiu Dąbrowskim wrócił do Warszawy, gdzie odbudował warszawską organizację PPS po fali aresztowań z lat 1899–1900. Po aresztowaniu w 1900 Józefa Piłsudskiego i Aleksandra Malinowskiego stał się faktycznie przywódcą organizacji krajowej. W kierownictwie partii należał do zwolenników „starych” – w 1900 r. przygotował dla Komitetu Zagranicznego PPS tzw. Memoriał Leona, w którym opowiedział się za uwzględnieniem w programie partii hasła niepodległości Polski;