Ta szorstka, pełna przemilczeń relacja współtworzy nastrój książki, doskonale korespondując z opowieściami narratora.
„Gruzja to kraj ptaków i opowieści” – mówi w pewnym momencie bohater książki. Tak, ale do ptaków trzeba mieć oko, a historie natomiast trzeba umieć opowiadać. Ta książka to soczewka ornitologicznej lunety, przez którą z powodzeniem podgląda się również ludzkie sprawy.
Opowiadane historie, dzielą się na nieduże rozdziały, a szkatułkowa kompozycja odsłania coraz to nowe ich sensy. Na pierwszy rzut oka powstaje w ten sposób zbiorowy portret ludzi twardych, prowadzących proste i surowe życie wśród gór, zwierząt i ptaków, targanych emocjami i namiętnościami. Ich życie, niezależnie od przemian ustrojowych, wyznacza dzika przyroda, to ona jest świadkiem ich dramatów, upadków i głębokiej samotności.
W 2013 roku Arczil Kikodze otrzymał za nią nagrodę Saba, najwyższą literacką nagrodę w Gruzji. Książka została przetłumaczona na kilka języków, w tym polski i niemiecki. W 2015 roku wydawnictwo Pogranicze wydało Ptaki i ludzie dzięki wsparciu finansowemu Gruzińskiego Narodowego Centrum Książki i Ministerstwa Kultury i Ochrony Zabytków Gruzji.
Przypisy
Kategoria:Powieści z 2013 Kategoria:Gruzińskie powieści