Gdy ojciec Mualli popadł w problemy finansowe i nie mógł już wspierać syna, z pomocą przyszedł mu pewien egipski książę. Artysta mieszkał w Berlinie do dwudziestego piątego roku życia. Zaczął mieć problem z nadużywaniem alkoholu, przez co został na krótko hospitalizowany w 1929 roku.
Gdy Mualla przeprowadził się z Niemiec do Francji, związał się z paryskimi kręgami artystów w Montparnasse i Saint-Germain, poznał także Hale Asaf w pracowni André Lhote. W tym okresie Mualla zaczął tworzyć gwaszami, które stały się jego ulubioną techniką ekspresji. Dzięki odważnym plamom koloru jego prace nabrały cech fowizmu.
Ze względu na problemy finansowe w Paryżu, w 1934 roku Mualla powrócił do Turcji. Na miejscu wystąpił do ministerstwa edukacji o posadę nauczyciela sztuki, którą dostał w szkole średniej w Ayvalık, lecz szybko z niej zrezygnował. Zamiast tego projektował stroje do operetek wystawianych w Stambule, w tym do Deli Dolu, Saz Caz i Lüküs Hayat. Tworzył ilustracje do periodyku Yeni Adam, zilustrował także książkę Nâzıma Hikmeta. W 1934 roku w Stambule miał swoją pierwszą wystawę indywidualną, która jednak przeszła bez echa. Jego problemy z alkoholem nasilały się. W 1936 na rok trafił do szpitala psychiatrycznego w Bakırköy. Nabawił się także pogłębiającego się lęku przed policją.