W rzeczywistości przekrój podlegający ścinaniu ulega deplanacji (spaczeniu) i jego punkty doznają dodatkowych przemieszczeń prostopadłych do płaszczyzny przekroju, który staje się pewną powierzchnią opisaną przez funkcję spaczenia A. Gawęcki, Podstawy mechaniki konstrukcji prętowych, Wyd. Politechniki Poznańskiej, Poznań 1985.. thumb|550px|Rys. 6: a) przemieszczenia punktów przekroju wywołane ścinaniem (rzędne funkcji spaczenia są zaciemnione); b) belka porównawcza Rzeczą interesującą jest porównanie wielkości przemieszczeń wywołanych zginaniem według teorii Eulera-Bernoulliego, z przemieszczeniami będącymi efektem deplanacji wywołanej ścinaniem. Aby efektywnie dokonać tego porównania ograniczymy się do przypadku belki pryzmatycznej o przekroju prostokątnym o wymiarach
Oznaczmy przemieszczenie punktu przekroju poprzecznego wzdłuż osi przez (rys. 6a). Wykorzystując prawo Hooke’a dla ścinania możemy napisać
gdzie:
Obliczymy teraz przemieszczenie całkowite liczone względem układu
Funkcja ta (rys. 6a) opisuje całkowite przemieszczenia punktów przekroju w kierunku osi wywołane ścinaniem siłą Przemieszczenia liczone względem środka ciężkości przekroju określa funkcja