Walerian Słomka (ur. 13 września 1933 w Ładzie k. BiłgorajaEncyklopedia 100-lecia KUL. Tom II, wyd. KUL, Lublin 2018, s. 345–346 (biogram autorstwa Adama Rybickiego)Duchowieństwo diecezjalne oraz członkowie męskich instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego 2001, wyd. Apostolicum, Ząbki 2002, s. 488) – polski duchowny rzymskokatolicki, profesor nauk teologicznych, nauczyciel akademicki Wydziału Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, specjalności naukowe: teologia doświadczenia duchowego, teologia duchowości katolickiej.

Życiorys W 1951 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie. Święcenia kapłańskie przyjął 22 grudnia 1956. W 1957 ukończył studia na kierunku teologia w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1959 uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie pracy Nauka św. Tomasza z Akwinu o chwale Bożej napisanej pod kierunkiem Wincentego Granata. Od 1962 pracował Katedrze Teologii Ascetycznej i Mistycznej KUL, w latach 1963–1965 przebywał na stypendium w Rzymie W 1972 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Doświadczenie chrześcijańskie i jego rola w poznaniu Boga. Studium w świetle fenomenologicznej metody Husserla. Od 1974 kierował Katedrą Teologii Życia Wewnętrznego, w 1982 utworzył Katedrę Historii Duchowości.