Leonid Wasiljewicz Kirienski (ros. Леонид Васильевич Киренский, ur. w Amdze w Jakucji, zm. 3 listopada 1969 w Moskwie) – radziecki fizyk.

Życiorys Urodził się w rosyjskiej rodzinie chłopskiej. W 1919 skończył szkołę w rodzinnej wsi, później uczył się w miejskiej szkole realnej w Jakucku, którą ukończył w 1927, następnie udał się do Moskwy, by studiować w Instytucie Górniczym. Nie zdawszy egzaminów, wrócił do Jakucka, później pracował jako nauczyciel fizyki i matematyki w szkole średniej w Olokminsku, a od 1930 w Jakucku. W latach 1931–1937 studiował na Wydziale Fizycznym Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, później był tam aspirantem, w 1939 obronił pracę dyplomową, we wrześniu 1940 skierowano go do Krasnojarska jako adiunkta działu fizyki Państwowego Instytutu Pedagogicznego; w czerwcu 1941 został jego dziekanem. Zajmował się zagadnieniami magnetyzmu, prowadził szeroką działalność naukowo-badawczą. Podczas wojny z Niemcami pracował w laboratorium magnetycznym nad przyrządami do produkcji stali i broni. Po wojnie stał się jednym z czołowych naukowców Krasnojarska. W październiku 1956 dzięki jego staraniom utworzono tam Instytut Fizyki Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR i w styczniu 1957 Kirienski został jego pierwszym dyrektorem, pełniąc tę funkcję do końca życia.