mały|Afisz Głównego Komitetu Ratunkowego w Lublinie z 1917 roku Główny Komitet Ratunkowy – organizacja samopomocowa działająca w latach 1915–1918 w części Królestwa Polskiego okupowanej przez Austro-Węgry.
Historia Główny Komitet Ratunkowy powstał 13 listopada 1915 roku w Lublinie, na bazie struktur rozwiązanego przez władze okupacyjne Centralnego Komitetu Obywatelskiego. Komitet lubelski stanowił centralę ruchu ratunkowego, natomiast jednostkami niższego szczebla były: komitety ziemi (gubernialne), komitety powiatowe, komitety gminne i miejskie. Struktury działające w Lublinie, Radomiu, Kielcach i Piotrkowie miały rangę komitetów powiatowych. Zgodnie z Regulaminem Komitetów Ratunkowych, głównym zadaniem tych struktur była „regulacja organizacji samopomocy ludności, która ucierpiała wskutek wojny, dla umożliwienia jej przetrwania wojny i utrzymania prawidłowego biegu życia prywatnego i publicznego”Marek Przeniosło, Organizacje samopomocy społecznej w Królestwie Polskim w latach I wojny światowej w: Niepodległość i Pamięć nr 1 (33) 2011 s. 59–60.. Funkcję prezesów GKR pełnili Henryk Dembiński, po jego śmierci w lutym 1916 roku nowym przewodniczącym został Juliusz Tarnowski. Na początku 1917 roku Tarnowskiego zastąpił Jan Stecki.