Florian Antoni Braunek (ur. 3 lutego 1797 we wsi Grudna, pow. obornicki, zm. 11 lutego 1871 w Pogrzybowie, pow. ostrowski) – oficer armii pruskiej, francuskiej, egipskiej i amerykańskiej polskiego pochodzenia, uczestnik powstania listopadowego.

Życiorys Był jednym z sześciorga dzieci Józefa Wojciecha Braunka (1760-1816) i Brygidy Małgorzaty z d. Borzewskiej (1764-1840). W 1816 ukończył gimnazjum w Poznaniu, a następnie zaciągnął się do armii pruskiej i służył w 1 Pułku Ułanów Gwardii w Berlinie. W 1823 złożył dymisję i wyjechał do Francji, gdzie wstąpił do armii i wkrótce uzyskał awans na kapitana. W 1823 wziął udział w wojnie z Hiszpanią, walcząc w bitwach pod Trocadero i pod Kadyksem. Po zakończeniu wojny wyjechał do Londynu, gdzie krótko służył we flocie brytyjskiej. Z Anglii udał się do Egiptu, gdzie współpracował z gen. Piotrem Booyerem, zajmującym się organizacją armii wicekróla Muhammada Alego. Początkowo Braunek w stopniu majora dowodził artylerią w Kairze, a następnie uczestniczył w ekspedycjach karnych przeciwko buntującym się plemionom w Egipcie, Abisynii i w Sudanie. W 1830 w Aleksandrii zaciągnął się do austriackiej marynarki wojennej. Służył na okręcie admiralskim Francesco Bandiery, ścigając greckich piratów. Po porzuceniu służby, na okręcie greckim popłynął w kierunku Odessy.