Zestaw artyleryjski Ł-17 wz. 1940 () – radziecki zestaw artyleryjski (stanowisko) kalibru 76,2 mm z przełomu lat 30. i 40. XX wieku, skonstruowany na potrzeby budowanych w tym czasie umocnień Linii Mołotowa. Zestaw składał się z armaty czołgowej zamontowanej na lawecie i osadzonej w pancerzu skrzyniowym. Stanowisko Ł-17 było stosowane w półkaponierach artyleryjskich do ognia bocznego oraz schronach do ognia czołowego zarówno na Linii Mołotowa, jak też i do modernizacji schronów na Linii Stalina.
Historia i użycie thumb|Tył zestawu Ł-17 eksponowanego w Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej thumb|Zestaw Ł-17 (bez pancerza skrzyniowego) eksponowany w Muzeum Artylerii Finlandii W budowanych w latach 30. schronach artyleryjskich Linii Stalina stosowano kilka typów systemów artyleryjskich: początkowo była to osadzona w zestawie kaponierowym Durliachera, a później montowano armatę kal. 76 mm wz. 1902 na podstawie wz. 1932. Rozpoczynając w 1938 roku kolejną fazę rozbudowy fortyfikacji rozpoczęto prace nad nowym zestawem artyleryjskim, z wykorzystaniem armaty czołgowej wz. 1938/1939. Zastosowany model armaty pozwalał na wykonywanie następujących zadań bojowych: rażenia czołgów i samochodów pancernych, odkrytych stanowisk artylerii i karabinów maszynowych oraz siły żywej, przy wykorzystaniu scalonej amunicji stosowanej w armacie wz.