Oblężenia Kołobrzegu – dwukrotne oblężenia przez wojska rosyjskie w latach 1760–1761 podczas wojny siedmioletniej. Pierwsze przerwane pruską odsieczą, drugie zakończone opanowaniem miasta przez Rosjan. thumb|190px|Obrońca Kołobrzegu – płk von der Heyde (pamiątkowa moneta) W trakcie wojny siedmioletniej znaczenie Kołobrzegu w strategicznych planach Rosjan polegało na przejęciu tego bałtyckiego portu i twierdzy jako bazy morskiej dla carskiej floty. Pierwszej próby opanowania miasta dokonano w październiku 1758. Mimo postępów prac oblężniczych, 6-tysięcznemu zgrupowaniu rosyjskiemu gen. Palmbacha (Palmenbacha) nie udało się wówczas doprowadzić do kapitulacji garnizonu dowodzonego przez płk. von der Heyde, i po niespełna miesiącu ze względów strategicznych oblężenie zwinięto.
Pierwsze oblężenie Decydującą próbę zdobycia portu i miasta podjęto dopiero przy wykorzystaniu ekspedycji morsko-lądowej wysłanej latem 1760 roku. Dowodzona przed admirała Zachariasza Miszukowa, dysponowała ona zespołem 27 okrętów (w tym 21 liniowych) z kilkudziesięcioma statkami transportującymi 5-tysięczny korpus ekspedycyjny. Towarzyszyły im oddziały przybyłej drogą lądową kawalerii w sile 1300 ludzi.