Po 1918 przeprowadziła się do Warszawy, gdzie pracowała w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej początkowo jako referentka w sekcji emigracji i pośrednictwa pracy, a następnie jako radca ministerialny kierowała wydziałem wychodźstwa na kontynent. Uczestniczyła w licznych konferencjach naukowych dot. imigracji i emigracji. W tym czasie publikowała głównie artykuły fachowe w czasopiśmie "Praca i Opieka Społeczna". Współpracowała z Polskim Towarzystwem Polityki Społecznej. Była członkinią PPS i aktywną propagatorką lokatorskiego ruchu spółdzielczego. Od 1921 była członkinią Centralnego Wydziału Kobiecego PPS i współpracowniczką jej Centralnego Wydziału Kulturalno-Oświatowego. Działała też Klubach Kobiet Pracujących. Tłumaczyła zagraniczne teksty naukowe z nauk społecznych. Za lewicowe sympatie została w 1930 roku usunięta z zajmowanego od 1921 stanowiska naczelnika Wydziału Emigracji Lądowej w Polskim Towarzystwie Emigracyjnym. Odtąd współpracowała głównie z Instytutem Gospodarstwa Społecznego, wprowadzając nowe standardy empirycznych badań socjologicznych. Od 1933 mieszkała i działała w Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej na Żoliborzu w Warszawie, m.in. w Komisji Bibliotecznej (1936-1938) i Kolegium Obywatelskim (1939). Od 1934 była członkiem zarządu Robotniczego Towarzystwa Służby Społecznej.