W okresie międzywojennym Słoweńska Partia Ludowa pozostawała najsilniejszą partią na terenie Słowenii. W pierwszych wyborach parlamentarnych w 1920 zdobyła 27 mandatów (uzyskała szósty wynik spośród uczestniczących w wyborach partii politycznych - najlepszy spośród partii słoweńskich). W latach 20. partia lawirowała pomiędzy stronami sporu o kształt państwa: unionistami i federalistami. Program partii obejmował zapewnienie ekonomicznej, politycznej i kulturalnej autonomii Słowenii.

Po delegalizacji opowiadającej się za federalizacją Chorwackiej Republikańskiej Partii Chłopskiej Słoweńska Partia Ludowa wraz z ugrupowaniami reprezentującymi inne narodowości królestwa utworzyła na początku 1925 opozycyjny Blok, który zdobył w wyborach parlamentarnych 151 mandatów, uniemożliwiając zwolennikom unitaryzmu na samodzielne rządy. Z kolei w 1927, gdy zalegalizowana w międzyczasie Chorwacka Partia Chłopska zerwała współpracę z rządem, Słoweńska Partia Ludowa zajęła jej miejsce w koalicji rządowej zmieniając częściowo swój program. Po zamachu z 30 czerwca 1928, którego ofiarą padł m.in. lider Chorwackiej Partii Chłopskiej Stjepan Radić, Korošec został nawet premierem rządu.