Henryka Staniewicz (ur. 1812 w guberni mińskiej) – polska działaczka narodowa i oświatowa, ziemianka, zesłaniec. Matka Marii Staniewicz.
Henryka Staniewicz z Rogowskich urodziła się w 1812 w guberni mińskiej. W Mińsku wraz z córką Marią prowadziła tajną polską szkołę i działalność konspiracyjną. Jej dom w Mińsku był miejscem prac organizacyjnych i narad powstańczych. Wyprzedawała swój majątek i materialnie wspierała walkę powstańczą. Dom był pod obserwacją carskiej policji. Została aresztowana z córką i zamknięta na trzy miesiące w mińskim więzieniu. Wyrokiem sądu polowego z dnia 9 maja 1864 wraz córką Marią została skazana za dopuszczenie dzieci do udziału w powstaniu i przechowywanie zabronionych utworów na dożywotnie zesłanie do guberni permskiej. Córkę celowo zesłano do innej guberni. Maria zmarła w czasie podróży na miejsce zesłania.
W czasie powstania styczniowego jej bracia Stanisław i Bronisław Rogowscy i synowie Aleksander, Kazimierz i Henryk Staniewiczowie walczyli w oddziałach powstańczych.