Teodora i Dydym – święci męczennicy aleksandryjscy z początku IV wieku.
Żywot Teodora żyła w Aleksandrii około roku 300. Z miłości do Chrystusa oddała mu swą czystość panieńską, niechętnie też pokazywała się publicznie. Zawistni poganie oskarżyli ją, że jest chrześcijanką. Przyprowadzona przed oblicze sędziego wyznała swą wiarę, przyznała też, że jako Oblubienica Chrystusowa, nie chce wyjść za mąż. Wówczas sędzia dał jej do wyboru albo złoży ofiarę bożkom, albo będzie zaprowadzona do domu publicznego, gdzie utraci dziewictwo. Teodora uznała, że skoro nie może zachować korony męczeńskiej i dziewiczej, woli zostać raczej przy Bogu niż przy cielesnej czystości. Przestąpiwszy próg domu nierządnego wzniosła do Boga modlitwę o ratunek. Ledwie skończyła modlitwę wdarł się tam żołnierz rzymski, który postanowił ją ratować. Przestraszonej zaproponował, żeby się przyodziała w jego szaty, a wychodząc zasłoniła sobie twarz. Ubrana po żołniersku, zasłoniwszy twarz, Teodora wyszła z domu publicznego bez szkody. Tymczasem rozpustnicy, którzy na jej zgubę czyhali, wdarli się do izby, gdzie znaleźli żołnierza w kobiecych szatach Teodory. Przekonani, że ich ofiara została zamieniona w mężczyznę, uciekli, aby sami nie zostali przypadkiem zamienieni w kobiety.