Służba we flocie radzieckiej Okręt został wydobyty przez służbę awaryjno-ratowniczą Dnieprzańskiej Flotylli Wojennej (przy pomocy specjalistów z przedsiębiorstwa robót ratowniczych i podwodnych ) do 12 listopada 1939 roku i po remoncie w Kijowie wcielony do służby w Dnieprzańskiej Flotylli Wojennej pod nazwą „Bug” jako samodzielna baza pływająca w połowie 1940 roku. Następnie jednostka została przeniesiona do Flotylli Dunajskiej, gdzie służyła jako statek sztabowy. Po ataku Niemiec na ZSRR „Bug” został zatopiony w lipcu 1941 roku na Dunaju.
Dane taktyczno-techniczne Jednostka była statkiem rzecznym o długości między pionami 30,5 metra, szerokości 3,6 metra i zanurzeniu 0,55 metra. Wyporność wynosiła 54 tony. Siłownię jednostki stanowiła maszyna parowa podwójnego rozprężania o mocy 65 KM. Prędkość maksymalna bocznokołowca wynosiła 14 km/h.
Na początku lat 30. jednostka była uzbrojona w dwa działka kalibru 37 mm i dwa ciężkie karabiny maszynowe Maxim wz. 08 kal. 7,92 mm. Po przebudowie na okręt obrony przeciwlotniczej „Generał Sikorski” otrzymał dwa pojedyncze najcięższe karabiny maszynowe Hotchkiss wz. 30 kalibru 13,2 mm oraz dwa pojedyncze ciężkie karabiny maszynowe Maxim wz. 08 kal.