Jako źródło większości współczesnych wyzwań środowiskowych wskazał niechęć do zachowań społecznych, będącą skutkiem działania doboru naturalnego, który nie nagradza zachowań altruistycznych.
Po 20 latach od opublikowania w 1992 roku artykułu Simona Levina na temat wzorca i skali ukazała się – w specjalnym wydaniu Ecological Letters (temat: Ecological Effects of Environmental Change) – praca pt. The problem of pattern and scale in ecology: what have we learned in 20 years?. Stwierdzono, że niewiele artykułów naukowych miało większy wpływ na rozwój ekologii. Skłonił on nowe pokolenie ekologów do myślenia interdyscyplinarnego i korzystania z nieustannie rozwijających się metod badawczych. W okresie 1992–2012: szybkość obliczeń komputerowych wzrosła milion razy, a ich stosowanie w ekologii stało się oczywiste (zob. np. numeryczny model terenu) stało się powszechne stosowanie w laboratoriach ekologicznych nowych technik biologii molekularnej (zob. np. PCR w czasie rzeczywistym) rozwinięto sieci udoskonalonych czujników środowiskowych, stosowanych w skali globalnej i lokalnej (zob. np. Lidar) nastąpił rewolucyjny postęp w dziedzinie rozpowszechniania informacji, sprzyjający m.in.