Żar () – powieść psychologiczna wydana w 1942 roku. Pierwsze wydane w Polsce dzieło wybitnego węgierskiego pisarza Sándora Máraiego o męskiej przyjaźni, zburzonej przez miłosny trójkąt.
Fabuła Akcja toczy się w posiadłości na węgierskiej prowincji. Pewnego popołudnia, stary, samotny, zmęczony życiem Henryk, emerytowany generał, wracając z winnicy, gdzie butelkował wino, otrzymał list od dawnego znajomego, w którym informował, że przebywa w okolicy. Generał wysyła po niego lando zaprzężone w sześć koni i powożone przez woźnicę w liberii. Starej niani, Nini, która od lat pełni w pałacu rolę gospodyni, każe przygotować kolację, dokładnie w taki sam sposób jak 41 lat temu, gdy tajemniczy gość był tu w odwiedzinach po raz ostatni. Owym gościem jest Polak, Konrad, przyjaciel z dzieciństwa z którym rozeszły się ich drogi z powodu dramatu jaki rozegrał się ponad cztery dekady wcześniej. Przyjaciół, którzy poznali się w szkole kadetów, poróżniła kobieta, żona generała i kochanka Konrada.