1 stycznia 1928 został przemianowany z oficera rezerwy na oficera zawodowego korpusu piechoty w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 i 34 lokatą. Awansował do stopnia majora 1 stycznia 1930, starszeństwo z dniem awansu i 100 lokatą. W marcu tego roku został przeniesiony do 77 pułku piechoty na stanowisko kwatermistrza. W czerwcu 1930 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. W 1934 został przeniesiony z 77 pp do 78 pułku piechoty na stanowisko dowódcy batalionu. W 1935 w stopniu majora z 80 lokatą w swoim starszeństwie służył w 78 pułku piechoty. W sierpniu tego roku zostało mu powierzone stanowisko komendanta PKU Słonim. W marcu 1939 był komendantem KRU Słonim.
W czasie kampanii wrześniowej został internowany na Litwie. W listopadzie 1939 został przekazany przez władze litewskie Rosjanom. Według stanu z kwietnia 1940 był jeńcem kozielskiego obozu. Między 15 a 17 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 029/1 poz 82, nr akt 5 z 13.04.1940. Został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943 wpis w księdze czynności pod datą 13.05.1943. Figuruje liście AM-216-1828 (nazwisko zapisano jako Orszeszko) i Komisji Technicznej PCK GARF-65-01828.