Jan Szybowski (ur. 29 października 1915 w Gaju k. Bochni, zm. 4 marca 1992 w Krakowie-Nowej Hucie) – polski duchowny rzymskokatolicki, ofiara represji komunistycznych w powojennej Polsce.

Życiorys Był jednym z dwanaściorga dzieci Jana Szybowskiego, organisty z Bochni i jego żony Karoliny z d. Włodarczyk. Ukończył Państwowe Gimnazjum im. Marcina Wadowity w Wadowicach, a następnie odbył studia semninaryjne: najpierw w Niższym Seminarium Duchownym w Pniewach oraz w Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Krakowie. Rozpoczął również studia teologiczne i filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po wybuchu II wojny światowej kontynuował naukę na tajnym nauczaniu. W dniu 6 kwietnia 1941 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w parafiach w Marcyporębie (1941–1944) i Nowym Targu (1944–1948). Związał się z antyfaszystowskim ruchem oporu, utrzymując kontakty z oddziałami Armii Krajowej, działającymi w rejonie Gorców. Działalności tej nie zaprzestał również po wkroczeniu Armii Czerwonej, m.in. często poruszając tematy społeczne i polityczne podczas kazań. Miał też udzielić ostatniego namaszczenia mjr. Józefowi Kurasiowi ps.