Raport był w okresie powstania krytykowany przez niektóre osoby za dwuznaczne sformułowania i brak precyzji wnioskowania. Stwierdzał, że mieszkańcy powinni być kształceni w zakresie planowania przestrzennego, ale nie wyjaśniał jednocześnie, czym jest takie uczestnictwo lub dlaczego jest to istotne społecznie. Mimo to był pierwszą w Wielkiej Brytanii próbą systematycznego podejścia do udziału społeczności lokalnych w planowaniu urbanistycznym. Skeffington stwierdzał, że lokalne plany rozwoju powinny podlegać pełnej publicznej kontroli i debacie. Raport, mimo swych wad, zainspirował nowe pokolenie brytyjskich architektów, planistów i działaczy społecznych, a także przyniósł długofalowe skutki, w tym ustawodawcze. Był pierwszą na Wyspach Brytyjskich próbą ustanowienia systematycznego podejścia do zaangażowania społeczności lokalnych w planowanie. W jego wyniku coraz więcej urbanistów, projektantów i rewitalizatorów obszarów miejskich zaczęło dążyć do pracy ze społecznościami, a nie wbrew im, co szczególnie nasiliło się od początku lat 70. XX wieku. Raport miał pośredni wpływ nawet na wprowadzoną w 2011 ustawę o planowaniu lokalnym.
Przypisy
Kategoria:Polityka społeczna Wielkiej Brytanii Kategoria:Historia urbanistyki Kategoria:1969 w Wielkiej Brytanii