Spód ciała bardzo intensywnie wybarwiony.
Ekologia i zachowanie W północnych częściach zasięgu sowice brunatne zasiedlają lasy i zadrzewienia od nizin po około 1700 m n.p.m., w Nepalu na wysokości 75–1500 m n.p.m., w Azji Południowo-Wschodniej do 1200 m n.p.m., na Filipinach przeważnie poniżej 1000 m n.p.m. W Indiach występują w lasach, innych dobrze zadrzewionych terenach i zagajnikach, zwłaszcza w pobliżu wód i nadleśnych strumieni, często w pobliżu ludzkich osiedli. W południowo-wschodniej Azji przedstawiciele podgatunków o osiadłym trybie życia zamieszkują wyłącznie nizinne lasy, trzymają się z dala od ludzkich siedzib.
Sowice brunatne aktywne są nocami i o zmierzchu. Obserwowane są pojedynczo lub w parach. Pary tych ptaków spędzają dnie ściśnięte razem pod osłoną cienistych gałęzi, nierzadko obrośniętych pnączami. Przeważnie nie są aktywne przed zmierzchem, zdarza się jednak, że przemieszczają się podczas pochmurnej pogody. Swoją „pieśń” często wykonują z nagiej gałęzi na szczycie drzewa, zwykle używanej noc po nocy. Pożywieniem sowic brunatnych są głównie duże owady (jak chrząszcze i prostoskrzydłe), zjadają również płazy, jaszczurki, niewielkie ptaki, gryzonie, a niekiedy też niewielkie owadożerne nietoperze i kraby. Polują z czatowni.