Jako doradca medyczny w dużej firmie ubezpieczeniowej, której głównym obszarem działania były wypadki przemysłowe, zgromadził wiedzę o sytuacji robotników. Intensywnie podróżował po Belgii, aby poznać warunki pracy i zagrożenia zawodowe.
Wybuch I wojny światowej przerwał jego karierę. Na początku konfliktu pracował w Belgijskim Czerwonym Krzyżu (w przychodni ambulatoryjnej), a następnie udał się do Belgijskiego Szpitala Wojskowego w Londynie.
W 1916 r. wrócił do Belgii, a po zakończeniu wojny kilkakrotnie podróżował do Stanów Zjednoczonych, gdzie analizował tayloryzm. W 1919 opublikował swoje przemyślenia w pracy La bienfaisance d'hier et la bienfaisance de demain. Domagał się w niej profesjonalizacji pracy socjalnej. Był też jedną z czołowych postaci, która odbudowała Czerwony Krzyż w Belgii po I wojnie światowej.
Stał się z czasem ekspertem w dziedzinie współczesnych tendencji w pracy socjalnej w obszarze anglosaskim. W 1919, z kilkoma wpływowymi postaciami w Belgii, zdecydował się założyć pierwszy krajowy instytut szkolenia pracowników socjalnych. Tak doszło do założenia w Brukseli Ecole centrale d'application de service social (później: Institut d'études sociales d'Etat).