2 lipca 1939 przewodniczył uroczystości przekazania batalionowi Obrony Narodowej „Szamotuły” karabinów maszynowych.

W 1939 zmobilizowany. W czasie kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli radzieckiej. Według stanu z 17 listopada 1939 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 15 a 17 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 029/1 z 13 kwietnia 1940, pozycja 37, nr akt 1767. Został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940 w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji nadzorowanych przez Niemców pod numerem 1795 – dosł. określony jako Owsiany Stanislaw (raport dzienny z 12 maja 1943). Przy jego szczątkach znaleziono: dyplom lekarski w języku niemieckim, świadectwo szczepienia w Kozielsku nr 1161, legitymację tymczasową, legitymację nadania Krzyża Niepodległości oraz papierośnicę.