Położenie geologiczne Od południowego zachodu graniczy z monokliną śląsko-krakowską, a od północnego wschodu z południowo-wschodnią częścią antyklinorium środkowopolskiego. Od północnego zachodu od niecki mogileńsko-łódzkiej oddziela je antyklina Sulejowa i elewacja przedborska. Na południu i południowym wschodzie kryje się pod osadami zapadliska przedkarpackiego i utworami płaszczowin karpackich.
Budowa geologiczna Niecka miechowska jest węższa na północnym zachodzie, a rozszerza się ku południowemu wschodowi. Również w tym kierunku strop podłoża się podnosi, niecka ulega spłyceniu, a osady kredy wyklinowują się. Osady górnokredowe osiągają maksymalną miąższość 800–1000 m.
Najstarszymi znanymi utworami niecki są detrytyczne osady permu, występujące lokalnie w rowach tektonicznych. Miąższości osadów triasu i jury dolnej i jury środkowej są niewielkie. Dopiero węglanowe utwory jury górnej (oksfordu i kimerydu) osiągają miąższość do 1000 m. Nie ma tu osadów kredy dolnej. Sedymentacja osadów górnokredowych rozpoczęła się w albie. Leżą one dyskordantnie na wapieniach kimerydu lub starszych utworach jurajskich. W spągu zalegają jasnoróżowe lub żółte piaski, a nad nimi piaskowce glaukonitowe z fauną morską albu górnego.