drewniany ołtarz główny z ok 1613 r. określany w literaturze jako renesansowy, manierystyczny lub barokowy. W predelli ołtarza w środkowej płycinie namalowana scena Ostatniej Wieczerzy, w prawej płycinie herby rodu Wedlów,. Retabulum zawiera: w części centralnej scenę Ukrzyżowania, po lewej stronie sceny: "Zwiastowania" i "Narodzenia", po prawej stronie: "Obrzezania", "Pokłonu Trzech Króli". W zwieńczeniu scena Zmartwychwstania. Po bokach ołtarza płaskorzeźby czterech Ewangelistów. Całość bogato zdobiona ornamentem okuciowym, rautami, kaboszonami, konsolami, kolumienkami, fryzami, gzymsami itp.. Ołtarz pochodzi z kościoła w Morzycy, skąd został przeniesiony po 1945 r. drewniana, późnorenesansowa ambona z końca XVI w. z malowanymi wizerunkami Ewangelistów na czaszy ambony, i herbami rodowymi na balustradzie. Ambona, podobnie jak ołtarz główny, pochodzi z kościoła w Morzycy drewniana chrzcielnica z drugiej połowy XIX w. pozłacana patena o średnicy 19 cm, z (najprawdopodobniej) 1909 r. miedziana misa chrzcielna o średnicy 39 cm, z 1646 r. Obecnie w zbiorach AWSD w Szczecinie para neogotyckich lichtarzy z końca XIX w.