Uroczyście obchodzono chrzty dzieci, małżeństwa i pogrzeby, a także ceremonię przyjęcia w poczet teofilantropów po czteromiesięcznym kursie przygotowawczym.
De La Révellière-Lépeaux doprowadził do tego, by teofilantropizm zyskał poparcie państwa, chociaż nigdy nie ogłoszono go religią państwową. Przekonał innych członków Dyrektoriatu, że społeczeństwu potrzebna jest religia, w tym liturgia, która równocześnie będzie sprzyjać upowszechnianiu moralności republikańskiej. W 1798 r. nabożeństwa teofilantropów odbywały się we wszystkich czynnych kościołach w Paryżu i były dofinansowywane przez rząd.
Kult nigdy jednak nie stał się masowy. Teofilantropizm zyskał pewną popularność w Paryżu, w departamentach Seine, Yonne i Aisne. Funkcjonowanie społeczności teofilantropów odnotowano również w Tulonie, Angers, Poitiers, Blois, Bourges, Troyes, Châlons, Dijon, Épinal, Nîmes, Autun, Rouen, Hawrze, Nevers, Clamecy, Bordeaux, Lesparre, a także, w pojedynczych przypadkach, na wsiach. Twórcami wspólnot byli zwykle dawni lokalni przywódcy kultu Rozumu i kultu Istoty Najwyższej, byli kapłani katoliccy, rzadziej lokalni urzędnicy realizujący w ten sposób wytyczne rządowe.