Do początku lat 90. XX wieku najwcześniejszą wzmianką o geoglifie był rysunek angielskiego antykwariusza Williama Burrella z 1766 roku, wykonany podczas jego wizyty w miejscowym klasztorze. Jednakże w 1993 roku odkryto inny rysunek, wykonany w 1710 roku przez geodetę Johna Rowleya. Wynika z niego, że pierwotnie kontury postaci nie były linią ciągłą, lecz przerywaną. Posiadała rysy twarzy, była pulchna i miała płaskie stopy zwrócone na zewnątrz. Nie trzymała natomiast w dłoniach kosy i grabi, jak na rysunku Burrella. W latach 1800, 1835 i 1850 geoglif ilustrowano i opisywano jeszcze kilka razy. Zachowane informacje wskazują, że istniał on jako wgłębienie w trawie i był widoczny tylko w niektórych porach dnia i przy odpowiednich warunkach atmosferycznych, np. po lekkich opadach śniegu.
Obecny wygląd Długiego człowieka jest w dużej mierze wynikiem „renowacji”, której dokonano w latach 1873-1874. Wówczas to grupa kierowana przez pastora Glynde, wielebnego Williama de St Croixa, wytyczyła aktualny zarys geoglifu i wyłożyła jego linie wybielonymi żółtymi cegłami, które spojono w całość. Proces odnowy zniekształcił jednak pozycję stóp, które zostały zwrócone w jedną stronę i znajdowały się nieco wyżej niż wcześniej.