Z dniem 30 listopada 1933 został przeniesiony w stan spoczynku z równoczesnym przeniesieniem ewidencyjnym do Departamentu Intendentury MSWojsk. W 1934 pozostawał w ewidencji PKU Warszawa Miasto III.

Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 dostał się do niewoli radzieckiej. Według stanu z kwietnia 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 19 a 21 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 035/4 pozycja 57, nr akt 2209 z 16 kwietnia 1940. Został zamordowany między 20 a 22 kwietnia 1940 w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji nadzorowanych przez Niemców pod numerem 596 (raport dzienny z 25 kwietnia 1943). Figuruje liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 0596. Przy szczątkach w mundurze kapitana znaleziono kilka wizytówek.