Jednocześnie czynnie uczestniczył w życiu polskiej emigracji. Pozostając pod wpływem Seweryna Gałęzowskiego, należał do jej części liberalnej i demokratycznej. W sierpniu 1887 r. uczestniczył w zebraniu organizującym Ligę Polską u Ludwika Michalskiego w Hilfikonie w Szwajcarii. Został wówczas wybrany członkiem Centralizacji Ligi Polskiej razem z Zygmuntem Miłkowskim, Aleksandrem Hirschbergiem i Ludwikiem Michalskim. W Centralizacji przypadły mu prace nad organizowaniem Związku Wychodźstwa Polskiego, nad układami Ligi z gminą socjalistów w Paryżu i prowadzenie rachunków Skarbu Narodowego. Po przemianie Ligi Polskiej na Ligę Narodową w r. 1893 jego udział w jej pracach się zmniejszył. Podczas I wojny światowej wziął udział w organizowaniu Armii Polskiej we Francji. Był członkiem Komitetu Weteranów 1863 i 1871 r., działającego przy Misji Wojskowej Francusko-Polskiej, i wkrótce został wybrany na jego wiceprezesa. Ostatnie lata życia spędził w Paryżu, marząc, na próżno, o wydaniu swych wierszy patriotycznych i okolicznościowych. Zmarł w styczniu 1921 w Nanterre. Pochowany na cmentarzu Montmorency, pod Paryżem.