BICz-11 (ros. БИЧ-11) – radziecki samolot eksperymentalny. Konstrukcja miała być pierwszym zbudowanym w Związku Radzieckim rakietoplanem, samolotem napędzanym silnikiem rakietowym.

Historia Konstruktorem maszyny był Borys Iwanowicz Czeranowski, prekursor budowy samolotów i szybowców w układzie bezogonowym z lat 20. XX wieku. Jedną z nich był samolot BICz-7, który okazał się być jednak maszyną nieudaną. W celu wyjaśnienia przyczyn porażki, zbudowano szybowiec oznaczony jako BICz-8. Była to konstrukcja wyposażona w trapezowe skrzydła, która okazała się być w pełni sprawnym szybowcem. Jej powiększoną wersją była maszyna oznaczona jako BICz-11. W 1933 roku podjęto próbę budowy na bazie BICz-11 rakietoplanu, poprzez instalację silnika rakietowego Cander OR-2. Silnik na ciekły materiał pędny, wykorzystujący benzynę i ciekły tlen, był w stanie generować ciąg rzędu 50 kG. Propagatorem i entuzjastą takiego rozwiązania był Siergiej Korolow, późniejszy pionier radzieckiego programu kosmicznego, będący w owym czasie członkiem nieformalnej Grupy Badania Ruchu Odrzutowego (GIRD). W celu instalacji silnika zmodyfikowano konstrukcję płatowca. Zainstalowano klasyczne kołowe podwozie główne oraz tylną płozę. Dodano nowe konsole skrzydeł o większym wydłużeniu. Tak zmodyfikowana konstrukcja otrzymała oznaczenie RP-1 (ros.