Koniec ogona (NHMUK R1967) z tej samej lokalizacji pochodzi prawdopodobnie z innego osobnika, a nawet należy do innego taksonu.
W 1903 szkielet zmontowano podczas jego pobytu w British Museum, dzięki czemu można go było łatwo porównać z innymi zmontowanymi szkieletami zauropodów, pochodzących z Ameryki Północnej. Umieszczono go na wystawie zaraz po odlewie szkieletu diplodoka, wraz z grzbietowymi kręgami NHMUK R1984 i pewnymi izolowanymi zębami kamarazauryda (być może również przypisywanymi Cetiosauriscus). Czyni to cetiozauryska pierwszym zauropodem o szkielecie zmontowanym w Zjednoczonym Królestwie.
NHMUK R3078 został w 1905 przypisany przez Arthura Woodwarda do gatunku Cetiosaurus leedsi, jako że pochodził z tej samej formacji geologicznej, co inny okaz umieszczony w rzeczonym gatunku. Woodward zaklasyfikował doń także kręgi grzbietowe NHMUK R1984 i koniec ogona NHMUK R1967. W 1927 Huene pokrótce opisał anatomię gatunku C. leedsii, zauważając wiele podobieństw do haplokantozuara. Badacz widział przedmiot swej pracy pomiędzy właściwym cetiozaurem a haplokantozaurem. Dlatego zaproponował dla gatunku nowy rodzaj Cetiosauriscus. Przeniósł do nowego rodzaju NHMUK R1984–R1988 i NHMUK R3078. Huene oparł tworzoną nazwę rodzajową na cetiozaurze. Cetiosaurus oznacza „wielorybi jaszczur”.