Zbigniew Orłowski (ur. 21 marca 1925 w Wilnie, zm. 7 czerwca 2019) – polski lekarz, specjalista nefrologii, profesor nauk medycznych, nauczyciel akademicki Akademii Medycznej w Łodzi, żołnierz Armii Krajowej, ofiara represji stalinowskich.
Życiorys Maturę uzyskał w 1941 w Wilnie. Podczas okupacji niemieckiej od 1943 był żołnierzem Armii Krajowej. W lecie 1944 uczestniczył w akacjach zbrojnych „Burza” i „Ostra Brama” na Wileńszczyźnie. W ramach represji sowieckich w końcu lipca 1944 został wywieziony w głąb ZSRR do łagrów, gdzie uczestniczył w wyrębie lasów. Przebył chorobę głodową. Na początku marca 1945 uciekł z obozu. Po trzech miesiącach dotarł do Łodzi.
Po przybyciu do Łodzi rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Łódzkiego, które po usunięciu medycyny z Uniwersytetu dokończył z wyróżnieniem w grudniu 1951 w Akademii Medycznej. Podczas III roku studiów podjął pracę jako wolontariusz w III Klinice Chorób Wewnętrznych kierowanej przez prof. Wacława Markerta. Jednocześnie był zatrudniony w Zakładzie Chemii Ogólnej i Fizjologicznej kierowanej przez prof. Antoniego Dmochowskiego. W 1950 został młodszym asystentem kontraktowym u prof. Markerta. Za działalność w AK został na mocy decyzji rektora na początku 1951 zwolniony z pracy. Odtąd utrzymywał się z krwiodawstwa i pracy w Poradni Sportowo-Lekarskiej.