Bertha Wegmann (ur. 16 grudnia 1847 w Sogolio, zm. 22 lutego 1926 w Kopenhadze) – duńska malarka pochodzenia szwajcarskiego, portrecistka. Pierwsza kobieta, która została członkinią Królewskiej Duńskiej Akademii Sztuk. Jako jedna z pierwszych kobiet otrzymała złoty medal „Ingenio et arti” od króla Chrystiana IX.
Wczesne życie Bertha Wegmann urodziła się w Szwajcarii w Sogolio, wsi i dawnej gminie w regionie Maloja, w szwajcarskim kantonie Gryzonia, w pobliżu granicy z Włochami. Obecnie wieś jest częścią dystryktu Bergell (). Była córką Eberharda Ludwiga Wegmanna (1810–1869) i Cathrine Mini Wegmann (1821–1857). W wieku pięciu lat jej rodzina przeprowadziła się do Kopenhagi. Jej ojciec był fabrykantem i miłośnikiem sztuki, spędzał dużo czasu na amatorskim malowaniu. Jej matka zmarła, gdy Bertha miała dziesięć lat. Bertha zainteresowała się rysunkiem w dzieciństwie, ale ze względów finansowych nie zdobyła formalnego wykształcenia. Dopiero w wieku dziewiętnastu lat zaczęła brać lekcje u Frederika Ferdinanda Helsteda, Heinricha Buntzena i Frederika Christiana Lunda.