Z tych samych względów autor pozwolił żyć wdowie po prawowitym cesarzu, Maurycjuszu.
Sytuację wyjściową wziął Corneille z Baroniusza, u którego wyczytał, że piastunka chcąc ocalić syna cesarskiego, oddała pod nóż własne dziecko. Cesarz Maurycjusz sprzeciwił się jednak tej ofierze, twierdząc, że nie należy powstrzymywać karzącej ręki Bożej. U Corneille’a piastunka nie tylko przeprowadza swój zamysł, ale jeszcze zamienia ocalonego syna cesarskiego z synem uzurpatora. Doprowadza to do sytuacji, w której Marcjan, który sądzi, że jest Leoncjuszem, zaczyna uważać się za Herakliusza i jest gotów, zgodnie z wymaganiami praw rodowych, wystąpić przeciw własnemu ojcu – uzurpatorowi. Niezwykła intryga skusiła licznych naśladowcówː Jeana Routrou w Lope de Cardone, Montaubana w Comte de Hollande, Boyera w Fédéricu, Samuela Chappuzeau w Armetzarze, Filipa Quinault i Thomasa Corneille’a.