Historia kampanii Elementy historii pożarnictwa Pożary zagrażały życiu na Ziemi od czasu jego pojawienia się na lądach. Ich przyczyną były np. erupcje wulkanów, uderzenia piorunów lub meteorytów itp. Były jednym z czynników kształtujących struktury ekosystemów o różnej skali od spowodowania globalnego masowego wymierania kredowego (prawdopodobnie spłonęła cała lądowa część biosfery) do lokalnego umożliwiania rozwoju pirofitów (zob. np. ekologiczne tło pożarów lasów w Yellowstone).
Po opanowaniu ognia przez pierwotnego człowieka i ekspansji gatunku – rozwoju miast i działalności technicznej – pożary coraz częściej miały przyczyny antropogeniczne. W rozrastających się miastach wybuchały trudne do opanowania pożary (m.in. burze ogniowe). W Nowym Jorku, w następstwie Wielkiego Pożaru z 1835 roku, ograniczono wykorzystanie drewna w budownictwie (powszechne stało się stosowanie kamienia i cegły). Tworzone jednostki straży pożarnej podejmowały coraz większe wyzwania organizacyjne i techniczne. Na przełomie XIX/XX wieku w czasie gaszenia nowojorskich pożarów wyróżniał się odwagą kapitan Joseph B. Martin (ur. 8 grudnia 1862, zm. 24 października 1941), który po jednej z bohaterskich akcji został przedstawiony dziennikarzom: Gaszenie pożarów lasu wymaga stosowania innych metod ochrony przeciwpożarowej (np.