ortografia najczęściej jest bowiem przystosowana do specyfiki języka standardowego. Od odmian standardowych odróżniają się zasadniczo nie walorami wewnętrznojęzykowymi (związanymi np. z cechami struktury), lecz przypisywanym im prestiżem społecznym. Bywa, że dialekty niestandardowe nie znajdują zastosowania we wszystkich domenach stylistycznych, zwłaszcza jeśli chodzi o formalne sfery użycia języka. Styl stanowi jednak odrębny wymiar zróżnicowania językowego; możliwe jest tworzenie wypowiedzi formalnych w odmianach niestandardowych, jak również wypowiedzi potocznych w odmianie standardowej.
Dialekty niestandardowe, jako odmiany pozbawione oficjalnego statusu i niewspierane instytucjonalnie, są popularnie postrzegane jako gorsze (niekompletne, nieczyste) czy wręcz niepoprawne formy języka. Odróżniają się tym samym od języka standardowego, który podlega kodyfikacji i jest kojarzony z wykształconymi warstwami społeczeństwa. Niekiedy standard bywa utożsamiany z samym językiem. Sądy dotyczące poszczególnych odmian języka mają charakter post-hoc, a ich źródło leży w czynnikach społecznych, silnie związanych z historią standaryzacji. W niektórych społecznościach językowych dochodzi do dyglosji, czyli koegzystencji dwóch odrębnych odmian danego języka. Dialekt niestandardowy służy wówczas jako narzędzie komunikacji codziennej (np.