Wytwarzanie, produkcja Poza produktem dostępnym w obrocie handlowym łukanka często wytwarzana jest na potrzeby własne sposobem domowym. Zmielone ze słoniną mięsa miesza się z przyprawami, a następnie na dobę pozostawia się w chłodzie. Po umieszczeniu masy we flaku (jelito wieprzowe) kiełbasa zostaje odwieszona w przewiewne miejsce do wyschnięcia na około 40-90 dni. W tym czasie kilkakrotnie zostaje sprasowana wałkiem dla nadania charakterystycznego kształtu. W trakcie suszenia zyskuje także szlachetną pleśń. Jest popularna szczególnie jako zakąska do rakiji (śliwowicy).
Wytwórcami łukanki są zwłaszcza mieszkańcy środkowej Bułgarii, rejonów położonych u podnóża gór, zwłaszcza regionu Smiadowa, Panagiuriszte i Karłowa (w tym ostatnim wyrób jest chroniony przez państwowy urząd patentowy potwierdzający jego autentyczność). Receptury przemysłowe zakładają produkcję np. ze świeżego mięsa wieprzowego, soli zmieszanej z konserwującym azotynem sodu, przyprawami, cukrem, askorbinianem sodu, a także kulturami starterowymi.