Historia Lokalizacja i przebieg ulicy w ramach Starego Miasta określały tę ulicę jako peryferyjną drogę ku murom miejskim. Po połowie XIV wieku była już gęsto zaludniona i stanowiła rdzeń dzielnicy tkaczy. Ówczesna zabudowa ulicy charakteryzowała się wytyczeniem dwóch rzędów zabudowy – pierwszy przy ulicy obejmował zabudowę mieszkalną, a drugi wewnętrzny rząd obejmował przeznaczenie gospodarcze, między innymi słodownie, ramy sukiennicze, ogrody. Była to zabudowa drewniana. W latach 1685–1692 (1680-1694) powstał przy ulicy św. Antoniego i Pawła Włodkowica zespół zabudowy, w którym mieścił się klasztor Franciszkanów Reformatorów i kościół, później własność elżbietanek, a po 1945 r. salezjanów. U schyłku średniowiecza, dzięki podniesieniu statusu majątkowego mieszkańców ulicy, drewnianą zabudowę zastępowano murowaną. Jednak część ówczesnej zabudowy została zniszczona wskutek wybuchu wieży prochowej.
Wieża ta była elementem fortyfikacji miejskich w okolicach dzisiejszego skrzyżowania ulicy Krupniczej i Pawła Włodkowica. W latach 40. XVIII wieku została przebudowana na magazyn prochu, a 21 czerwca 1749 r.