Do czasów współczesnych przetrwały znajdujące się in situ na terenie sanktuarium Apollona pęknięty na dwie części tors posągu i prostokątna baza o wymiarach 3,47×5,15 m, fragment lewej dłoni przechowywany w muzeum archeologicznym na Delos oraz fragment lewej stopy i część plinty, które od 1819 roku są częścią zbiorów Muzeum Brytyjskiego w Londynie. Na bazie kolosa zachował się fragment inskrypcji o treści „Jestem z jednego kamienia i posąg, i sphelas”, przypuszczalnie oznaczający, że baza i każda z części rzeźby miały charakter monolityczny. Młodsza inskrypcja, datowana na podstawie charakteru pisma na IV wiek p.n.e., upamiętnia fakt wystawienia posągu przez mieszkańców Naksos ku czci Apollina. Na bazie widoczne są także napisy wyryte przez podróżników w czasach nowożytnych.
Zgodnie z informacją przekazaną przez Plutarcha kolos został obalony przez palmę zasadzoną w 417 roku p.n.e. przez Nikiasza, choć przypuszczalnie po tym incydencie ustawiono go ponownie i przetrwał do końca starożytności. W czasach nowożytnych po raz pierwszy wspomniał kolosa włoski podróżnik Bondelmonte w swojej spisanej około 1420 roku relacji;