odmówił poparcia planom wojennym księcia Karola, a kiedy karliści zaczęli przegrywać, publicznie uznał syna Izabeli II, Alfonsa XII, za prawowitego władcę Hiszpanii.
Lokalne powstania karlistów wybuchały następnie także w Nawarze, Starej Kastylii i Katalonii na przełomie lat 1855/1856, kiedy okazało się, że sfery rządowe odrzuciły kolejną szansę zakończenia sporu dynastycznego, jaką był zawarty 10 lutego 1855 r. układ. Katalońskich legitymistów: Josepa Estartúsa, Josepa Borgesa, Marca Gónfausa i czterech bratanków ks. Tristany rozbił w kwietniu 1856 r. marszałek polny Bassols.
Karol (VI) próbował raz jeszcze zbrojnie dochodzić swoich praw, lądując wraz z bratem Fernandem wiosną 1860 r. w Sant Carles de la Ràpita, powstanie zostało jednak stłumione w zarodku. Będącego stronnikiem Karola kapitana generalnego Balearów Jaime Ortegę, pochwycono i rozstrzelano, a obydwu książąt aresztowano i wydalono. Wkrótce (1861) obydwaj umarli na dżumę.
Przypisy
Bibliografia Jacek Bartyzel: Nic bez Boga, nic wbrew Tradycji. Warszawa: Wydawnictwo von Borowiecky, 2015. . Manuel Tuñón de Lara, Julio Valdeón Baruque, Antonio Dominguez Ortiz: Historia Hiszpanii. Kraków: Universitas, 2012. .
Linki zewnętrzne Karlizm – legitymizm.org
Kategoria:Hiszpania w XIX wieku Kategoria:Wojny domowe w historii Europy Kategoria:Wojny w historii Hiszpanii