Podczas niemieckiej okupacji Estonii w czasie II wojny światowej od 1941 do 1944 roku pierwotne stowarzyszenie pisarzy estońskich nieoficjalnie kontynuowało swoją pracę. W 1945 roku pisarze, którym udało się uciec z kraju, założyli w Sztokholmie Międzynarodowy Związek Pisarzy Estońskich (Välismaine Eesti Kirjanike Liit). Izolacja ideologiczna uniemożliwiła nawiązanie oficjalnych kontaktów między dwoma związkami aż do 1989 roku, kiedy to w maju w Helsinkach odbyło się nieoficjalne spotkanie pisarzy z obu stron granicy. Po przywróceniu niepodległości Estonii w 1991 roku, gdy przywrócono też wolność wypowiedzi i wolność prasy, stowarzyszenie zmieniło nazwę na Związek Pisarzy Estońskich. Międzynarodowy Związek Pisarzy Estońskich połączył się ze Związkiem Pisarzy Estońskich w październiku 2000 roku.

W kwietniu 2017 roku Związek Pisarzy Estońskich liczył 313 członków. Siedziba znajduje się na Starym Mieście w Tallinnie, ma także oddział w Tartu. ZPE ma również dom letni w Käsmu nad Morzem Bałtyckim, który jest regularnie udostępniany pisarzom krajowym i zagranicznym.

Przewodniczący thumb|Siedziba Związku Pisarzy Estońskich, ul.