Umożliwiło to Francuzom uniknięcie poważniejszych następstw taktycznej klęski i utrzymanie blokady Kadyksu.
Wściekły na hiszpańskiego sojusznika gen. Graham odmówił dalszej służby pod tak niekompetentnym dowódcą, za jakiego uważał Manuela La Peñę. Z kolei hiszpańscy dowódcy obwiniali Anglików o zaprzepaszczenie zwycięstwa ze względu na ich nieuzgodniony z sojusznikiem odwrót.
Pomimo uniknięcia strategicznej porażki sytuacja Francuzów na Półwyspie Iberyjskim znacznie się pogorszyła: na skutek strat i upadku morale zmuszeni zostali oni do przejścia do defensywy. Realnym celem blokady miasta po bitwie stało się jedynie powstrzymywanie sojuszników przed ofensywą mającą na celu wyzwolenie całej Hiszpanii. Obecność brytyjskiego garnizonu i sił hiszpańskich w mieście zagrażała wojskom francuskim walczącym w Estramadurze oraz atakującym umocnione pozycje angielskie w Portugalii.
Zdobyty w bitwie pod Barrosą francuski orzeł pułkowy został przewieziony do Anglii i uroczyście zdeponowany w Whitehall.
Przypisy
Bibliografia
Bitwa pod Barrosą Kategoria:Bitwy w 1811 Kategoria:Bitwy w historii Hiszpanii Kategoria:Bitwy wojny na Półwyspie Iberyjskim Kategoria:Bitwy między Francją a Wielką Brytanią