Zawiodła łączność między grupą Kappela a siłami Wojciechowskiego, ponadto teren, w którym działały wojska Kappela, pełen jezior i lasów, nie nadawał się do zaplanowanych przez Sacharowa i szefa sztabu Kołczaka, Dmitrija Lebiediewa, szybkich manewrów. Atak Kappela został odparty przez 26 dywizję strzelecką pod dowództwem Gienricha Eiche. Z większym powodzeniem działał na północ od Czelabińska Wojciechowski, któremu udało się w pewnym momencie przeciąć linię kolejową z Czelabińska do Jekaterynburga. I ten kontratak został jednak powstrzymany przez czerwonych: Michaił Frunze skierował przeciwko grupie Wojciechowskiego 21 dywizję strzelecką z 3 Armii. Jej uderzenie na prawą flankę sił Wojciechowskiego dodatkowo skłoniło część nowo sformowanej po stronie białych 11 dywizji syberyjskiej do przejścia na stronę czerwonych. Inne dywizje białych, również niedawno utworzone, okazały się niezdolne do wykonania opracowanego planu bitwy. Z kolei czerwoni zyskali w Czelabińsku poparcie miejscowych robotników, którzy wstępowali do Armii CzerwonejE. Mawdsley, Wojna..., s. 195–196.. Biali stracili pod Czelabińskiem 5 tys. zabitych i 15 tys. rannych. Była to jedna z największych bitew rosyjskiej wojny domowej.